Aldebaran                                                NORWEGIA

Aldebaran NORWEGIA

Teatr Dziecięcy Aldebaran z Norwegii

Teatr Dziecięcy Aldebaran z Norwegii istnieje „ponieważ życie kulturalne w naszym społeczeństwie odeszło od różnorodnych form wyrazu w kierunku konformistycznej, masowej pop-kultury” – mówi jego założyciel Robert Emil Berge. „Jestem przekonany, że praca z dziećmi, budowanie ich wiary w indywidualne zdolności i uświadamianie im wartości własnej ekspresji artystycznej może stanowić przeciwwagę dla tego trendu”.

Aldebaran to grupa teatralna, którą założyłem w 2005 roku w moim rodzinnym mieście Skien po ukończeniu podyplomowego kursu ak­torskiego w Teatrze Pieśń Kozła. Początkowo prowadziłem warsztaty dla młodzieży i innych aktorów, zacząłem także wystawiać z nimi sztuki głównie w ramach teatru ulicznego. Rok później stworzyli­śmy dziecięcy teatr Aldebaran, którym od tamtej pory kieruję wraz z innymi jego członkami.Istnienie grupv takiej jak nasza jest ważne z kilku powodów. Przede wszystkim dlatego, że funkcjonujemy mimo taktu, iż życie kulturalne w naszym społeczeństwie odeszło od różno­rodnych form wyrazu w kierunku konformistycznej, masowej pop--kultury. Jestem przekonany, że praca z dziećmi, budowanie ich wiary w indywidualne zdolności i uświadamianie im wartości własnej eks­presji artystycznej może stanowić przeciwwagę dla tego trendu.

Pragniemy integrować najmłodszych inaczej niż większość nor­weskich dziecięcych grup teatralnych. Nasza praca obejmuje rozwój różnorodnych zdolności takich, jak akrobatyka, żonglerka czy taniec na szczudłach. Dzieci często wykorzystują te umiejętności (szcze­gólnie taniec na szczudłach) podczas występów ulicznych wraz ze starszymi grupami. Oprócz tego organizują również własne pokazy. W przeciwieństwie do pozostałych zespołów dziecięcych, my zdecy­dowaliśmy się na wystawianie sztuk nieznanych lub takich, które nie kojarzą się z młodymi aktorami. Nasze próby na ogół trwają dłużej od przeciętnych, a to w tym celu, by mali artyści mogli w pełni zapoznać się z nowym materiałem.

Jednym z takich spektakli jest Nala i Damajanti, oparty na historii z indyjskiego eposu Mahabharata, który dzieci zaprezentowały w grud­niu 2008 roku. Prace nad sztuką rozpoczęliśmy od opowiedzenia tej historii małym aktorom. Następnie kilkukrotnie improwizowali oni poszczególne sekwencje, a instruktorzy spisywali ich gesty i wypo­wiedzi. Na podstawie zebranego materiału napisaliśmy sceny i prze­prowadziliśmy próby przed występem. W maju dzieci wystawią Sen nocy letniej, nad którym to przedstawieniem pracujemy od początku ubiegłego roku.

Do Aldebaran należy trzynaścioro dzieci - w większości dziew­częta. Wszyscy członkowie trupy podzieleni są na sześcioosobową grupę młodszych i siedmioosobową grupę starszych aktorów. Na Brave Festiwal przyjedzie sześcioro z nich. Nowych aktorów rekrutujemy poprzez ogłoszenia w szkołach podstawowych w naszym mieście oraz za pośrednictwem stałych członków, którzy zapraszają swoje koleżanki i kolegów, a nieraz na prośbę osób, które kontaktują się z nami po występach.

W odróżnieniu od innych grup z Norwegii nie angażujemy dzieci ze względu na ich talent, doświadczenie bądź inne kryteria - jak np. przynależność do grupy mniejszościowej lub programy rządowe. Dla­tego też nasi najmłodsi artyści to zupełnie zwykli mali Norwegowie. Oznacza to również, że ich rodziny żyją w dogodnych warunkach; norweskie społeczeństwo cechuje niski poziom przemocy, a także rozwinięty system szkolnictwa i opieki zdrowotnej. To kraj bogaty, kierowany przez prospołeczny, demokratyczny rząd; bezrobocie jest tu bardzo niskie, a skrajne ubóstwo niemal nie istnieje. Z drugiej strony w Norwegii, podobnie jak w wielu innych krajach, czasem pewne struktury społeczne ulegają rozpadowi, większość dzieci pochodzi więc z rozbitych rodzin.

.