Ashtar Theatre AUTONOMIA PALESTYŃSKA

Ashtar Theatre AUTONOMIA PALESTYŃSKA

Monologi Gazy. Opiekun grupy Nadel Shaath.

Zanim zaczęła się wojna, byłem dzieckiem... Jednak po wojnie odkryłem, że nie jestem już dzieckiem, a Gaza, w przeciwień­stwie do wszystkich innych miast na świecie, nie ma już dzieci. Fragment Monologu Mahmuda (urodzonego w 1994 roku), który w tym roku weźmie udział w Brave Kids.

Monologi z Gazy to emocjonalna podróż przez doświadczenia i perspektywę dzieci, które stały się ofiarami wojny na przełomie 2008 i 2009 roku w Strefie Gazy. Izraelski atak w ramach tzw. Ope­racji Płynny Ołów, której celem była likwidacja członków Hamasu i zniszczenie infrastruktury organizacji, w ciągu 22 dni spowodował śmierć 1380 ofiar, w tym 431 dzieci. Te, które przeżyły, do dziś muszą zmagać się z traumą i żyć w odciętym od reszty świata, najbardziej na świecie zaludnionym skrawku ziemi. The Gaza Mono-Logues, czyli Monologi z Gazy to inicjatywa palestyńskiego ashtar Theatre. Po­wstał on w 1991 w Ramallah z inicjatywy aktorki Iman Aoun po to, by promować kreatywność i dać głos tym, którym prawa do niego się odmawia, a tym samym zapoczątkować zmiany społeczne.

Przez pierwsze trzy miesiące po wojnie dzieci podczas zajęć koncentrowały się na wyrażaniu swojego bólu, marzeń, nadziei, lę­ków, używając do tego technik teatralnych (opartych na założeniach Augusto Boala - brazylijskiego reżysera Theater of the Oppressed) oraz twórczego pisania (creative writing). Ta właśnie praca dopro­wadziła do narodzin Monologów, które stanowią teatralną biografię 30 dzieci. 17 października 2010 roku odbyła się pierwsza publiczna prezentacja: rankiem dzieci z Gazy wystąpiły u wybrzeża Morza Śródziemnego, puszczając na wodę papierowe łódki ze spisanymi monologami. Wysłały w świat opowieści o bombach, które zabiły ich krewnych, zniszczonych domach, połamanych słupach elektrycznych, braku jedzenia. Jedno z dzieci snuje wspomnienia o tym, jak w czasie ostrzałów wróciło do domu, by zabrać ulubionego misia czy jak babcia szukała w pośpiechu sztucznej szczęki. To zatem z tego powodu emocje i rzeczywistość postrzegana  z perspektywy dziecka, a nie polityka, stanowią sedno Monologów z Gazy.

.