Brave Cinema

Brave Cinema

Kids in Danger

Przegląd Filmowy Brave Cinema - Kids In Danger 2019 to 13. edycja wydarzenia, które od wielu lat towarzyszy Brave Festival–Przeciw wypędzeniom z kultury, a w tym roku – projektowi Brave Kids.
Pomyślany jako wyjątkowa w skali kraju prezentacja kulturowo-antropologicznych filmów fabularnych i dokumentalnych, Brave Cinema prezentuje starannie wyselekcjonowane dzieła filmowe z całego świata, tworzone w rozmaitych językach i technikach, przybliżające polskim widzom mniej lub bardziej odległe kultury, nieznane historie i ciekawe zjawiska.

Na tegoroczny program pt. Kids In Danger złożą się pełnometrażowe filmy portretujące problemy i dylematy, ale też radości i nadzieje dzieci i młodzieży dorastającej w różnych kulturach naszego globu, które pokażą jak ci najbardziej niewinni mierzą się z konsekwencjami lokalnych i globalnych procesów, za które sami nie odpowiadają. Projekcje uzupełnią debaty i spotkania z ekspertami, które rozszerzą wielowątkową i pojemną tematykę przeglądu.

POKAZY FILMOWE ODBĘDĄ SIĘ W LISTOPADZIE I GRUDNIU
WE WROCŁAWIU, RZESZOWIE I LESZNIE
 
czyli w miastach, które organizują również Brave Kids

 

“Idol z ulicy” (“Ya Tayr El Tayer”), reż. Hany Abu-Assad, Egipt 2015

Najnowszy film Hany’ego Abu-Assada – autora głośnych obrazów „Omar” i „Przystanek raj”. Pełna emocji i pozytywnej energii prawdziwa historia Mohammada Assafa, młodego Palestyńczyka mieszkającego w Strefie Gazy. Chłopiec udowadnia sobie i światu, że marzenia pomagają przekraczać nawet te najtrudniejsze granice. Występując w popularnym programie telewizyjnym "Arab Idol", poruszył serca wszystkich. Do głosowania na niego zachęcał sam palestyński prezydent, słów uznania nie szczędził mu palestyński premier. Mohammad stał się dla pogrążonych w konflikcie Palestyńczyków iskrą nadziei, że mogą się na nowo zjednoczyć.

„Jak ukraść psa” („Gae-leul hoom-chi-neun wan-byeok-han bang-beob”), reż. Kim Sung-ho, Korea Południowa 2014

10-letnia Ji-so wraz z matką i młodszym bratem mieszka w furgonetce, która kiedyś służyła za food-track sprzedający pizzę. Gdy interes upadł, a ojciec się ulotnił, pojazd okazał się jedynym schronieniem dla zubożałej rodziny. W szkole jednak wszystko musi wyglądać cacy, bo dzieciaki lubią się przechwalać. Ji-so chce urządzić urodziny i zaprosić na przyjęcie wszystkich z klasy. Ale przecież nie do furgonetki. Snuje więc misterny plan: pragnie porwać psa bogaczki, oddać go i zgarnąć znaleźne. Pieniądze z nagrody mają wydobyć rodzinę z bezdomności. 

„Chłopiec i świat”, reż. Alê Abreu, Brazylia 2013

Do realizacji filmu wykorzystano metodę rysunkową i wycinankową, a następnie zanimowano projekty w komputerze. Film, opowiadając o świecie współczesnym, odwołuje się do kilku ważnych zjawisk, które będą przedmiotem wykładu. Warto zaznaczyć, że akcja filmu dzieje się w bliżej nieokreślonym państwie, ale wiele przesłanek wskazuje, że jest to kraj Ameryki Łacińskiej (np. Brazylia, w której film zrealizowano). Prolog pokazuje beztroskie życie chłopca, pełne kolorów i zabawy, a od napisów (po wyjeździe ojca w świat) zaczyna się bolesne i przyspieszone dojrzewanie. Bohater zbyt szybko dorasta, ufność do świata zmienia się w lęk. Traci rodzica, który musi wyjechać do pracy. Beztroska ustępuje trosce. Film, opowiadając o świecie współczesnym, odwołuje się do kilku ważnych zjawisk. Można zapytać, co uczniowie rozumieją pojęcia: kapitalizm, uprzemysłowienie, automatyzacja, urbanizacja, konsumpcjonizm.

"Klątwa obfitości", reż. Ewa Ewart / Polska 2018

Czy uda się zostawić ropę w ziemi? Losy tzw. inicjatywy Yasuní.Położony na bogatych złożach ropy Park Narodowy Yasuní w Ekwadorze to jeden z najbardziej bioróżnorodnych obszarów świata i dom dla rdzennych plemion, które nie zrezygnowały ze swojej tradycyjnej kultury. Właśnie ich przywódcy są głównymi bohaterami filmu Ewy Ewart, dokumentującego losy tzw. Inicjatywy Yasuní – ekwadorskiej propozycji, by pozostawić ropę w ziemi w zamian za finansową rekompensatę ze strony międzynarodowej społeczności. Dla mieszkańców amazońskiej dżungli dalsze wiercenia oznaczają dosłownie koniec świata, ale pytanie, czy mamy szanse ograniczyć eksploatację paliw kopalnych i zapobiec ekologicznej katastrofie, dotyczy nas wszystkich.  

"Lato 1993", reż. Carla Simon / Hiszpania 2017

Dzieci nie patrzą na świat przez różowe okulary, choć z wiekiem mogą o tym zapomnieć i pielęgnować w pamięci wizję pacholęcej idylli. W sumie nic dziwnego: taka wizja jest a) wygodna oraz b) przyjemna. No i jeszcze c) utrwalana przez łagodną poetykę produkcji dla najmłodszych - nie wszystkich, ale wielu. Suchy opis fabuły "Lata 1993" może sugerować, że mamy do czynienia właśnie z tego typu bezpieczną, sentymentalną opowieścią dla młodego widza. Ale choć film Carli Simón da się obejrzeć z dzieckiem, to przykład kina zdecydowanie dorosłego. Co więcej, choć reżyserka wraca tu do własnego dzieciństwa, nie zapomina o zdjęciu owych różowych okularów: patrzy uważnie, nieprotekcjonalnie i bez rodzicielskiego filtra zmiękczającego.

"Klasa", reż. Laurenta Canteta / Francja 2008

Film nagrodzony Złotą Palmą na podstawie scenariusza François Bégaudeau (występuje w roli głównej) - nauczyciela, który opowiedział tu o własnych doświadczeniach nauczania w wielokulturowej, francuskiej szkole.
"W tym małym, skromnym obrazie udało się powiedzieć więcej o paradoksach współczesnej demokracji niż w tysiącach zaangażowanych i "słusznych" filmów. W przypadku "Klasy" granica między dokumentem a fabułą zdaje się nie istnieć. Cantet nakręcił swój film w prawdziwej szkole, dzieciaki, które oglądamy, to prawdziwi gimnazjaliści - reżyser pracował z nimi przez wiele miesięcy przed przystąpieniem do zdjęć. François Bégaudeau naprawdę się tak nazywa i naprawdę jest nauczycielem. Typ bardzo subtelnego kina społecznego. Obraz, który na nas "nie krzyczy", ale od pytań, które stawia, uciec nie sposób. Ma klasę ta "Klasa". Michał Burszta

"Sonita", reż. Rokhsareh Ghaemmaghami / Iran, Niemcy, Szwajcaria 

Sonita to młoda, pochodząca z Afganistanu, utalentowana raperka, której ojcem z powodzeniem mógłby być Michael Jackson, a matką Rihanna. I choć dziś jest znana na całym świecie, jej rodzina zaplanowała dla niej zupełnie inną przyszłość. W wieku 10 lat po raz pierwszy stała się przedmiotem transakcji małżeńskiej, zorganizowanej przez rodziców w celu zdobycia posagu dla jej brata. Do małżeństwa co prawda nie doszło, ale już wówczas nabrała lęku przed ślubem. Nie ona jedna. Według Afghanistan Independent Human Rights Commission przynajmniej 15% Afganek wychodzi za mąż przed ukończeniem 15. roku życia. W wieku 8 lat Sonita z rodzicami przeniosła się do Iranu, uciekając przed szalejącą w Afganistanie wojną. Nie miała legalnych dokumentów, więc nie mogła chodzić do szkoły, ale mimo to nauczyła się pisać i czytać, zaczęła tworzyć poezję, ale przede wszystkim zaczęła słuchać hip-hopu. Gdy miała szesnaście lat, jej matka oznajmiła jej, iż musi wrócić do rodzinnego kraju, gdyż jej brat potrzebuje 7000 dolarów posagu, a na jej transakcji małżeńskiej można zarobić aż 9000 dolarów. Sonita była zdruzgotana. Napisała i nagrała piosenkę "Brides for Sale", a gdy zamieściła ją na YouTube, w krótkim czasie stała się sławna - wystąpiła nawet w afgańskiej telewizji.  Dziś z powodzeniem nagrywa muzykę i prowadzi kampanię przeciwko małżeństwom dzieci. Film jest poruszającym portretem młodej dziewczyny za wszelką cenę walczącej o swoją wolność.

Aktualności