Brave Cinema

Brave Cinema

Kids in Danger

Przegląd Filmowy Brave Cinema - Kids In Danger 2019 to 13. edycja wydarzenia, które od wielu lat towarzyszy Brave Festival–Przeciw wypędzeniom z kultury, a w tym roku – projektowi Brave Kids.
Pomyślany jako wyjątkowa w skali kraju prezentacja kulturowo-antropologicznych filmów fabularnych i dokumentalnych, Brave Cinema prezentuje starannie wyselekcjonowane dzieła filmowe z całego świata, tworzone w rozmaitych językach i technikach, przybliżające polskim widzom mniej lub bardziej odległe kultury, nieznane historie i ciekawe zjawiska.

Na tegoroczny program pt. Kids In Danger złożą się pełnometrażowe filmy portretujące problemy i dylematy, ale też radości i nadzieje dzieci i młodzieży dorastającej w różnych kulturach naszego globu, które pokażą jak ci najbardziej niewinni mierzą się z konsekwencjami lokalnych i globalnych procesów, za które sami nie odpowiadają. Projekcje uzupełnią debaty i spotkania z ekspertami, które rozszerzą wielowątkową i pojemną tematykę przeglądu.

POKAZY FILMOWE ODBĘDĄ SIĘ W LISTOPADZIE I GRUDNIU
WE WROCŁAWIU, RZESZOWIE I LESZNIE
 
czyli w miastach, które organizują również Brave Kids

 

“Idol z ulicy” (“Ya Tayr El Tayer”), reż. Hany Abu-Assad, Egipt 2015

Najnowszy film Hany’ego Abu-Assada – autora głośnych obrazów „Omar” i „Przystanek raj”. Pełna emocji i pozytywnej energii prawdziwa historia Mohammada Assafa, młodego Palestyńczyka mieszkającego w Strefie Gazy. Chłopiec udowadnia sobie i światu, że marzenia pomagają przekraczać nawet te najtrudniejsze granice. Występując w popularnym programie telewizyjnym "Arab Idol", poruszył serca wszystkich. Do głosowania na niego zachęcał sam palestyński prezydent, słów uznania nie szczędził mu palestyński premier. Mohammad stał się dla pogrążonych w konflikcie Palestyńczyków iskrą nadziei, że mogą się na nowo zjednoczyć.

„Jak ukraść psa” („Gae-leul hoom-chi-neun wan-byeok-han bang-beob”), reż. Kim Sung-ho, Korea Południowa 2014

10-letnia Ji-so wraz z matką i młodszym bratem mieszka w furgonetce, która kiedyś służyła za food-track sprzedający pizzę. Gdy interes upadł, a ojciec się ulotnił, pojazd okazał się jedynym schronieniem dla zubożałej rodziny. W szkole jednak wszystko musi wyglądać cacy, bo dzieciaki lubią się przechwalać. Ji-so chce urządzić urodziny i zaprosić na przyjęcie wszystkich z klasy. Ale przecież nie do furgonetki. Snuje więc misterny plan: pragnie porwać psa bogaczki, oddać go i zgarnąć znaleźne. Pieniądze z nagrody mają wydobyć rodzinę z bezdomności. 

„Chłopiec i świat”, reż. Alê Abreu, Brazylia 2013

Do realizacji filmu wykorzystano metodę rysunkową i wycinankową, a następnie zanimowano projekty w komputerze. Film, opowiadając o świecie współczesnym, odwołuje się do kilku ważnych zjawisk, które będą przedmiotem wykładu. Warto zaznaczyć, że akcja filmu dzieje się w bliżej nieokreślonym państwie, ale wiele przesłanek wskazuje, że jest to kraj Ameryki Łacińskiej (np. Brazylia, w której film zrealizowano). Prolog pokazuje beztroskie życie chłopca, pełne kolorów i zabawy, a od napisów (po wyjeździe ojca w świat) zaczyna się bolesne i przyspieszone dojrzewanie. Bohater zbyt szybko dorasta, ufność do świata zmienia się w lęk. Traci rodzica, który musi wyjechać do pracy. Beztroska ustępuje trosce. Film, opowiadając o świecie współczesnym, odwołuje się do kilku ważnych zjawisk. Można zapytać, co uczniowie rozumieją pojęcia: kapitalizm, uprzemysłowienie, automatyzacja, urbanizacja, konsumpcjonizm.

"Klątwa obfitości", reż. Ewa Ewart / Polska 2018

Czy uda się zostawić ropę w ziemi? Losy tzw. inicjatywy Yasuní.Położony na bogatych złożach ropy Park Narodowy Yasuní w Ekwadorze to jeden z najbardziej bioróżnorodnych obszarów świata i dom dla rdzennych plemion, które nie zrezygnowały ze swojej tradycyjnej kultury. Właśnie ich przywódcy są głównymi bohaterami filmu Ewy Ewart, dokumentującego losy tzw. Inicjatywy Yasuní – ekwadorskiej propozycji, by pozostawić ropę w ziemi w zamian za finansową rekompensatę ze strony międzynarodowej społeczności. Dla mieszkańców amazońskiej dżungli dalsze wiercenia oznaczają dosłownie koniec świata, ale pytanie, czy mamy szanse ograniczyć eksploatację paliw kopalnych i zapobiec ekologicznej katastrofie, dotyczy nas wszystkich.  

"Lato 1993", reż. Carla Simon / Hiszpania 2017

Dzieci nie patrzą na świat przez różowe okulary, choć z wiekiem mogą o tym zapomnieć i pielęgnować w pamięci wizję pacholęcej idylli. W sumie nic dziwnego: taka wizja jest a) wygodna oraz b) przyjemna. No i jeszcze c) utrwalana przez łagodną poetykę produkcji dla najmłodszych - nie wszystkich, ale wielu. Suchy opis fabuły "Lata 1993" może sugerować, że mamy do czynienia właśnie z tego typu bezpieczną, sentymentalną opowieścią dla młodego widza. Ale choć film Carli Simón da się obejrzeć z dzieckiem, to przykład kina zdecydowanie dorosłego. Co więcej, choć reżyserka wraca tu do własnego dzieciństwa, nie zapomina o zdjęciu owych różowych okularów: patrzy uważnie, nieprotekcjonalnie i bez rodzicielskiego filtra zmiękczającego.

"Klasa", reż. Laurenta Canteta / Francja 2008

Film nagrodzony Złotą Palmą na podstawie scenariusza François Bégaudeau (występuje w roli głównej) - nauczyciela, który opowiedział tu o własnych doświadczeniach nauczania w wielokulturowej, francuskiej szkole.
"W tym małym, skromnym obrazie udało się powiedzieć więcej o paradoksach współczesnej demokracji niż w tysiącach zaangażowanych i "słusznych" filmów. W przypadku "Klasy" granica między dokumentem a fabułą zdaje się nie istnieć. Cantet nakręcił swój film w prawdziwej szkole, dzieciaki, które oglądamy, to prawdziwi gimnazjaliści - reżyser pracował z nimi przez wiele miesięcy przed przystąpieniem do zdjęć. François Bégaudeau naprawdę się tak nazywa i naprawdę jest nauczycielem. Typ bardzo subtelnego kina społecznego. Obraz, który na nas "nie krzyczy", ale od pytań, które stawia, uciec nie sposób. Ma klasę ta "Klasa". Michał Burszta

Aktualności